[ لَا يُنْكِرُ - يَا إِلَهِي - عَدْلَكَ إِنْ عَاقَبْتَهُ وَ لَا يَسْتَعْظِمُ عَفْوَكَ إِنْ عَفَوْتَ عَنْهُ وَ رَحِمْتَهُ لِأَنَّكَ الرَّبُّ الْكَرِيمُ الَّذِي لَا يَتَعَاظَمُهُ غُفْرَانُ الذَّنْبِ الْعَظِيمِ ] اى خداى من ! اگر اين گنهكار را كيفر دهى ، عدالتت را منكر نمىشود ، و اگر از او گذشت كنى و به او رحمت آورى ، گذشتت را در برابر بىنهايت بودنت بزرگ نمىشمارد ؛ براى اين كه تو پروردگار كريمى ، پروردگارى كه آمرزش گناه بزرگ ، او را بزرگ ننمايد . عدل و فضل خداوند در مجازات عدالت الهى بر پايهء قانون تعادل و تناسب است ، اگر تناسب و ميزان در آفرينش موجودات نبود ، نظم و حساب در جريان نظام هستى مفهوم نداشت ، بر اين اساس خداوند حكيم براى هر موجودى حق حيات قرار داده است . حقوقى كه براى انسان و حيوانات و نباتات مقرّر شده است هر يك برترى و امتيازى بر آنهاست . پايمال كردن و تجاوز و تصرّف در حقوق ديگرى ، ستم و نابودى حق اوست . اصلى كه در نظام خلقت همواره شالودهء جهان را پابرجا نگه مىدارد اصل سلامت و صحّت است . يعنى در ساختمان هر موجود زنده نيرويى نهفته است كه ادارهء سلامت و تندرستى او را به عهده دارد و او را به حركت و كوشش وا مىدارد و از هستى او دفاع مىكند ، البته بيمارى و درد از اين اصل فراگير جداست و گاهى اتفاقى است ؛ زيرا كمبودها و زيان‌هايى كه بر وجود وارد مىشود